კარტმანის ნაკომპიუტერალი

გამარჯობა საზღვარგარეთ

Cartman — Wed, 16 Feb 2011 10:43:13 +0000

გახსოვს შარშანდელი ჩემი სიტყვები? ერთ ცნობილ ადამიანს რო დავესესხე, სამშობლო მთებო, თავი დამანებეთ მეთხი. მე ყველაფერი კარგად მახსოვს. არცა მონატრება, არცა სიყვარული არ მალაპარაკებს. ჩემი მიზანი არ შეცვლილა, მინდა დაგცინო და კიდევ ერთხელ დაგანახო ჩემი ბედნიერება რაოდენ კარგია აქ. არც მეზიზღები. ვთვლი რომ ერთი ჩვეულებრივი მთა ხარ და განსაკუთრებულს ხომ ადგილობრივები საკუთარს უწოდებენ ხოლმე.

სიმართლე თჲ გაინტერესებს ბევრი წერა მეზარება და ერთი წერილში მოგაქცევთ ყველას და ერთად მოგიკითხავთ. ჩემი ამბავი თუ დაგაინტერესებდათ ალბათ გაიგებდით, ანდა რას ვერ გაიგებდით, რომც არ დაინტერესებულიყავი სადმე შემთხვევით მაინც წამაყწდებოდი გლობალურ ქსელში, აბა კი მოგახსენებათ როგორი სახელგანთქმული ვარ.

გამარჯობა საქართველოვ, გამარჯობა როგორ ხარ? განა ძაან მაინტერესებს, ზდილობა შემომჩენია და გეკითხები. გამარჯობა სვანეთო, იმერეთო და გურია, აჭარა და ჩემო აღმოსავლეთო და შენ არ გამარჯობა სამეგრელო, არ მევასები. ნუ ახლა კი სულერთია რაა? გამარჯობა თბილისო, დილის ქურთებით დაწყებულო და ღამით ძალით მაგარ ტიპთა გართობებით დამთავრებულო, შუაში რა გითხრა, უინტერესო და უღიმღამო. მიხვდებოდი რომ არც შენ მომნატრებიხარ. და საერთჴდ ამ სიტყვას აღარ გიხსენებთ, რომ თავი არ მოგაბეზროთ არ-მონატრებით. ვინცა და რაც დავტოვე არაფერი მომნატრებია. ბავშობის მოგონებებიც ნელნელა წაიშალა. ალბათ ასე იყო საჭირო, ბნელი ბავშვობა რა მოსაგონია და მითუმეტესო მოსანატრებელი. და გამარჯობა ქართველო ხალხო, კიდევ როგორ მისტირი წარსულს, მე რომ ასე რიგად დავიწყებას ვცდილობდი და მადლობა და მადლობა საზღვარგარეთ, რომ ეს მოახერხა და მადლობა საზღვარგარეთ, რომ ისეთ სისულელეებზე აღარა ვფიქრობ რატომ არ ესმით ჩემი ჩემს ქართველებსთქო. და კიდევ ერთი მადლობაც რომ ქართველებს ჩემი აღარ ჰქვიათ, ანარადა როდის ერქვათ, თითონ რაკიღა არა მთვლიდნენ არცა ყოფილან ესეგი.

გამარჯობა ჩემო სახლო, რომელიც არცა მქონია, და როცა მქონია ჩემი არ ყოფილა. გამარჯობა ქირის გადასახადო, ყოველთვე რომ მახსენებდი თავს და მენსტრუაციასავით სამიდან-ხუთ დღემდე რომ მანერვიულებდი და თავს მატკიებდი. ბოლოს აღარც მახსოვს სადა ვცხოვრობდი. მეტროპოლიტენთან იყო მგონი. აა.. ჰო, გამარჯობა ჩემო შეყვარებულო, ალბათ უკვე ყოფილო, წამოსვლისას რომ მპირდებოდი დაგელოდებიო. იცი? არ გინდა, ერთს შენ მაინც გეტყვი რომ არ მომნატრებიხარ! ის მეტროსთან რო სახლია ორი წლის ქირა წინასწარ არ გადავიხადე? ადი თუ ჯერ მანდ არა ხარ და კიდე ერთი წელი უფასოდ იცხოვრე და ვინც გინდა ის აცხოვრე ჩემ ბოლო სახლში. ოღონდაც იმას მაინც ნურაფერს უსაყვედურებ, თორემ შეიძლება ოდესმე მასაც მოუწიოს იგივე სიტყვების თქმა, რაც მე გითხარი ბოლოს: “წავედი ძვირფასო და მალე ჩამოვალ. ხოიცი, მოგატყუე, არც ვაპირებდი ჩამოსვლას

გამარჯობა ძველო სამსახურო. იცი? აქ უფრო მეტს მიხდიან, თან აქ უფრო ადვილია ყველაფერი.

გამარჯობა ომბალო, ერთადერთო, რაც დიდი ხანი მენატრებოდა და მადლობა საზღვარგარეთ, რომ ესეც დამავიწყე. და ყველავ, გაგაგებინოთ მინდა ჩემი პირველი რეაქცია, რაც აქ ჩამოვედი და განვიცადე: “გამარჯობა საზღვარგარეთ, და მადლობა რომ მიმიღე”. 2012. Nov.10

ამბა ლემური

Cartman — Wed, 04 Nov 2009 10:59:07 +0000

მზადების პროცესშია

1% done……

უფრო პატარა ეზო

Cartman — Fri, 23 Oct 2009 07:34:00 +0000

ახალი მოთხრობა იმავე ციკლიდან…

DOWNLOAD

ლალი

Cartman — Thu, 22 Oct 2009 05:00:44 +0000

ლალი ჩვენთან სწავლობდა, იურიუდიულზე, შარშან ჩააბარა 18 წლის რომ იყო. ჩვენს სამეგობროში მალევე შემოიჭრა ლალი, მხიარული, კვასკვასა, ფერადი ჩასაცმელით. ჩვენთან ერთად კი ერთობოდა, მაგრამ მეცადინეობდა კიდეც, მარტო ლუდის სმით როდი შემოიფარგლებოდა, ჩვენ კი არ გვგავდა უსაქმურებს. მალევე ყველას შეგვიყვარდა, ლამაზიც იყო, თან ჭკვიანიც. ასე იმიტომ ვთვლიდი, რომ ამდენი ხალხიდან, ყველას რომ გვეფერებოდა და გვეხუტებოდა ერთმაც კი ვერ მოვახერხეთ უფრო მეტად გრძნობისმიერი გაგვეხადა ჩვენს მიმართ. კიი, ყველა ვუყვარდით, ყველასაც გვიყვარდა…..ლალის იდეალურს ვეძახდით, ლალი იდეალური, ხევსური ლალი.

- გინახავთ ლალისნაირი ლამაზი გოგო? – ვერც ნახავთ!

- გიძებნიათ მაინც? – ეძებეთ, ვერ იპოვნით…

- იცით რა ლამაზი თითები ჰქონდა ლალის? – ვერ გაიგებთ.

- შენ! ლალისთან ჩახუტებულს რამე ცუდზე გიფიქრია? ვერ იფიქრებდი…

- იდეალური ქალის არსებობაზ თუ გიფიქრია? – იფიქრე, მაინც არ არსებობს. არც ლალი იყო იდეალური, მაგრამ ბევრიც არ აკლდა, ლალი ყველას გვიყვარდა, ჩვენი პატარა, საყვარელი…

- ყველაფერი ამის შემდეგ, მისი ნახვა ხომ არ მოგინდათ? ვერ ნახავთ, იმიტომ რომ, ლალი წავიდა!…

პოლიეთილენის ქალაქი

Cartman — Tue, 15 Sep 2009 10:14:09 +0000

ეს არის მოთხრობა პოლიეთილენის ქალაქი, პირველი ნაწილი. ციკლიდან რაფაელოს ნაცვლად, ანუ არაფრისმთქმელი სიტყვები.

მოთხრობა მეორე, პოლიეთილენის ქალაქი, ანუ გახსნილი ცის დღესასწაული: DOWNLOAD

მეორე ნაწილს დავდებ, როცა დავწერ.

რაფაელოს ნაცვლად

Cartman — Mon, 31 Aug 2009 12:06:00 +0000

დღეს დავიწყე ახალ მოთხრობების ციკლზე მუშაობს, პირველ მათგანს ახლავე გთავაზობთ, დანარჩენებს კი ნელნელა შემოვამატებ. ციკლს ქვია:

რაფაელოს ნაცვლად, ანუ არაფრისმთქმელი სიტყვები…

მოთხრობა პირველი: სადღეღამისო!

გამარჯობა ჩემო თბილის ქალაქო

Cartman — Fri, 15 May 2009 08:42:32 +0000

ნეტარ ბლოგს გახსნილად ვაცხადებ.